sábado, 16 de enero de 2016

domingo, 3 de enero de 2016

Puentes que unen…

Delicatesen, para probar, sin lugar a dudas.

“Tarta de Queso al estilo japonés, delicada como una nube”.

En este caso, el nombre de la tarta no es pomposidad ni publicidad engañosa. De verdad, de verdad de la buena: sutil y delicada, esponjosa, deliciosa al propio paladar…
Sin embargo, de lo anterior mente escrito en el párrafo de atrás (a ver si quitas las largas ya, que me deslumbras de tanta erudición que demuestras en el escribircio…)…

…Aquí paso a reproducir un diálogo interior, teñido de rojo pasión, tenido hace tan solo unos instantes… pero ¿no te da vergüenza escribir tan peorísimo? Ja te tú, pues no, ni asín de vergüenza me da…

A lo que te voy, que si no, no llego nunca a lo que te voy. La cosa es que se me ocurrió: una salsa templada de fruta de la pasión, con un cuasi nada de picantillo pimentón ¿Por qué no para acompañar a una delicada nube?...
Y luego, después ya, se me escurrió al teclado otra salsa diferente… Quizás, para realzar el sabor, una salsa de parmesano y albahaca (si, vamos, una pesto de toda la vida, dirás tú… pero no, no es eso, además ¿en un postre?… Por supuesto, ahora que lo pienso más mejor, pienso (y todo… Alucina, Mari Pili…) sustituir el parmesano por queso san simón ahumado…
Pues todo eso anteriormente leído, siendo el caso de ser el caso, no me acuerdo a que venía…
Ay, sí, ya ta… nanienonanieno…

Puentes que unen, aunque sea al revés ¿lo ves?

Y ya ta (…¿otra vez?), arreflexión final: las ganas de querer probar los postres, te dan ganas de probar los postres…

sábado, 2 de enero de 2016

Colorines invernales…

Por cierto, al descubierto invernal (sin hojas ni naaa…),  nido de avispas visto…

Al descubierto invernal, al salir a pasear visto…

Superverde


 ...contrastado
¿O no?

Aligerando en invierno en hojas y ramas, a veces los árboles no dejan ver los bosques
Dijo alguien por vete a saber dónde se hallaba y en qué circunstancias dijo lo dijo... si, si, xa, xa... perogrulladas inminentes... simplifica, bonita, colorín

Agua en una hoja posada,
no menos y nunca más que al revés
¿Lo ves?

martes, 22 de diciembre de 2015

Descanso...

¿A mi, flu?



sábado, 12 de diciembre de 2015

Oliñas veñen e van…

Serena la Mar, plateada. No siempre es así…

Sutiles olas


A veces en el camino aparecen bellos puentes, nunca sabes con certeza dónde te llevarán al cruzarlos

Levantar anclas, izar velámenes. Partir de una ficticia tranquilidad… dejar atrás el adormecimiento de un cómodo sofá, con mantita aterciopelada calentita para tapar fríos y vergüenzas, delante de plasmas que escupen imágenes impersonales (adocenamiento ¿acaso miento?)… afrontar la tempestad del profundo cambio necesario, quizá ahora o nunca ya…

lunes, 12 de octubre de 2015

Cousas pendentes dun fío.

Boas noites de madrugada teñas…

Para empezares ¿gústanche este par de afotos, de augas varias como candidatas a imprimir? Á persoal mente, rechíflanme coma se de un flan de vainilla ben feitiño se tratase ¿ti que dis?

Por outras partes: cuan dificiliño é ir traballar a unha cociña onde sabes que, quizais, non as voltar pisar…

 Pois ¡Ea, a traballar mellor que ben!

Para alí fun (fun, fun fun… paaanxoliñas de decembro, funfunfun ¿tan cedo xa?... iuuu, que grimiña danme, coma unllas largas a esvarar sobre encerado…) esta tardiña. Estiven soíño ante o piligro piligroso de estar soíño (a artífice principal do día a día descansou pola tarde nun ben merecido descanso): todas as comandas requiridas foron atendidas en tempo e hora (valga la rebuznancia..); a cociña que dou, por non variar as boas costumes aprendidas, quedou máis limpiña, sipi; e asín foi a tardiña, con moitísimas cousas a mellorar, sen lugar a dúbidas, aprendendo (¡Amanace, que no es poco!)

Resumindo, cousas pendentes dun fío a mellorar, cienes y cienes de gotas fan un galiñeiro poderoso…¿ou non?

lunes, 28 de septiembre de 2015