sábado, 16 de enero de 2016
domingo, 3 de enero de 2016
Puentes que unen…
Delicatesen, para probar, sin
lugar a dudas.
“Tarta de Queso al estilo
japonés, delicada como una nube”.
En este caso, el nombre de la
tarta no es pomposidad ni publicidad engañosa. De verdad, de verdad de la buena:
sutil y delicada, esponjosa, deliciosa al propio paladar…
Sin embargo, de lo anterior
mente escrito en el párrafo de atrás (a ver si quitas las largas ya, que me
deslumbras de tanta erudición que demuestras en el escribircio…)…
…Aquí paso a reproducir un
diálogo interior, teñido de rojo pasión, tenido hace tan solo unos instantes…
pero ¿no te da vergüenza escribir tan peorísimo? Ja te tú, pues no, ni asín de vergüenza
me da…
A lo que te voy, que si no, no
llego nunca a lo que te voy. La cosa es que se me ocurrió: una salsa templada
de fruta de la pasión, con un cuasi nada de picantillo pimentón ¿Por qué no
para acompañar a una delicada nube?...
Y luego, después ya, se me
escurrió al teclado otra salsa diferente… Quizás, para realzar el sabor, una
salsa de parmesano y albahaca (si, vamos, una pesto de toda la vida, dirás tú…
pero no, no es eso, además ¿en un postre?… Por supuesto, ahora que lo pienso
más mejor, pienso (y todo… Alucina, Mari Pili…) sustituir el parmesano por
queso san simón ahumado…
Pues todo eso anteriormente
leído, siendo el caso de ser el caso, no me acuerdo a que venía…
Ay, sí, ya ta… nanienonanieno…
Puentes que unen, aunque sea al
revés ¿lo ves?
sábado, 2 de enero de 2016
Colorines invernales…
Por cierto, al descubierto
invernal (sin hojas ni naaa…), nido de
avispas visto…
Al descubierto invernal, al
salir a pasear visto…
...contrastado
¿O no?Aligerando en invierno en hojas y ramas, a veces los árboles no dejan ver los bosques
Dijo alguien por vete a saber dónde se hallaba y en qué circunstancias dijo lo dijo... si, si, xa, xa... perogrulladas inminentes... simplifica, bonita, colorín
Agua en una hoja posada,
no menos y nunca más que al revés
¿Lo ves?
martes, 22 de diciembre de 2015
sábado, 12 de diciembre de 2015
Oliñas veñen e van…
Serena la Mar, plateada. No
siempre es así…
Sutiles olas
A veces en el camino aparecen
bellos puentes, nunca sabes con certeza dónde te llevarán al cruzarlos
lunes, 12 de octubre de 2015
Cousas pendentes dun fío.
Boas noites de
madrugada teñas…
Para
empezares ¿gústanche este par de afotos, de augas varias como candidatas a
imprimir? Á persoal mente, rechíflanme coma se de un flan de vainilla ben
feitiño se tratase ¿ti que dis?
Por
outras partes: cuan dificiliño é ir traballar a unha cociña onde sabes que, quizais,
non as voltar pisar…
Pois ¡Ea, a traballar mellor que ben!
Para
alí fun (fun, fun fun… paaanxoliñas de decembro, funfunfun ¿tan cedo xa?... iuuu,
que grimiña danme, coma unllas largas a esvarar sobre encerado…) esta tardiña.
Estiven soíño ante o piligro piligroso de estar soíño (a artífice principal do
día a día descansou pola tarde nun ben merecido descanso): todas as comandas requiridas
foron atendidas en tempo e hora (valga la rebuznancia..); a cociña que dou, por
non variar as boas costumes aprendidas, quedou máis limpiña, sipi; e asín foi a
tardiña, con moitísimas cousas a mellorar, sen lugar a dúbidas, aprendendo
(¡Amanace, que no es poco!)
Resumindo,
cousas pendentes dun fío a mellorar, cienes y cienes de gotas fan un galiñeiro
poderoso…¿ou non?
lunes, 28 de septiembre de 2015
Suscribirse a:
Entradas (Atom)